Operacyjne Planowanie w Łańcuchu Dostaw MPS, w modelu ERP/MRP, w przypadku większości firm produkcyjnych, nie wystarczy by zaspokoić ich potrzeby planistyczne – w szczególności związane z synchronizacją przepływów fizycznych i informacyjnych. 

Narzędzia informatyczne wspierające proces MPS, czyli systemy ERP, mają poważne ograniczenia, które utrudniają wykorzystywanie ich jako wyłącznego narzędzia planowania. W szczególności dotyczy to firm ze złożonymi, wieloetapowymi marszrutami produkcyjnymi i zróżnicowaną charakterystyką zasobów produkcji (np. mix produkcji maszynowej z krótkimi czasami cyklu, obróbki CNC i ręcznych montaży).

W takiej sytuacji potrzebujemy odrębnego procesu obsługującego poziom Szczegółowego Harmonogramowania Produkcji (Detailed Production Scheduling), wyposażonego w dedykowane narzędzia informatyczne. Klasa narzędzi, która wspiera ten poziom planowania to tzw. APS (Automatic Production Schedulers), w większości firm produkcyjnych substytuowane przez lepiej lub gorzej skonstruowane arkusze Excel.

Proces Szczegółowego Harmonogramowania Produkcji różni się od Głównego Planowania Produkcji MPS, nie tylko poziomem szczegółowości, lecz również:

  • jest planowaniem, wyłącznie, do zasobów produkcji, a nie w Łańcuchu Dostaw. Nie interesuje nas tutaj sytuacja w obszarach Sprzedaży i Zakupów, lecz wyłącznie to, kiedy i w jakiej kolejności zlecenia będą przetwarzane w określonym gnieździe produkcyjnym. Proces ten pozwala nam zdefiniować cele harmonogramowe w formacie “zaczniecie realizację zlecenia A o 9.30, skończycie o 10.45”. Taka charakterystyka celów harmonogramowych, pozwala na stworzenie pętli informacyjnej z obszarem realizacji produkcji (często wykorzystujemy do tego narzędzia informatyczne MES – Manufacturing Execution Systems), umożliwiającej ciągłą aktualizację harmonogramów.
  • obsługuje problem kolejkowania zleceń do zasobów produkcji, ze względu na ich strukturalne cechy (np. czas przetwarzania, termin realizacji, czas przezbrajania, rezerwę czasu na przetwarzanie, współdzielenie zasobów i narzędzi).
  • charakteryzuje się inną niż w przypadku modelu ERP/MRP formą organizacji osi czasu w harmonogramie – systemy ERP planują do tzw. koszyków planistycznych (planning baskets), nie mniejszych niż jeden dzień, podczas gdy APS ma ciągłą oś czasu, wyskalowaną w wybranej podziałce (np. godziny/minuty),
  • posługuje się formatem ograniczonego obciążania (finite loading), co oznacza, że nie możemy harmonogramować do jednostki planistycznej więcej obciążeń, niż wynika to z charakterystyki zdolności produkcyjnych (capacity) dla danego zasobu. Tak działają algorytmy przetwarzania danych o zleceniach i zasobach na tym poziomie planowania. Systemy ERP zazwyczaj planują realizację zleceń w formacie nieograniczonego obciążania (infinite loading), co oznacza, że Planista MPS musi ręcznie balansować obciążenia i zdolności, aby stworzyć wykonalny plan produkcji.
  • wykorzystuje różne techniki harmonogramowania – “wprzód”, “od tyłu”, “do zasobu krytycznego Drum-Buffer-Rope”. Systemy ERP planują wyłącznie “od tyłu” – od oczekiwanego przez Klienta terminu realizacji, ze względu na strukturę marszruty produkcyjnej zdefiniowanej dla produktu, wyznaczają najpóźniejszy moment rozpoczęcia przetwarzania zlecenia dla najniższych poziomów BOM (Bill-of-Materials), który umożliwia dotrzymanie uzgodnionego terminu (jest to tzw. planowanie Just-in-Time).   
  • charakteryzuje się dużą dokładnością (podziałką harmonogramu są godziny, a często minuty), co daje korzyść w postaci synchronizacji produkcji z funkcjami pomocniczymi np. logistyką wewnętrzną (w ramach replenishment), utrzymaniem ruchu, jakością czy logistyką sprzedaży.
  • obejmuje krótki horyzont czasu, zazwyczaj nie przekraczający 1-2 tygodni (w przypadku MPS to 1-3 miesiące, a często dłużej, ze względu na charakterystyki Łańcucha Dostaw). Krótki horyzont planowania wynika z poziomu dokładności – harmonogramowanie z dokładnością co do godzin czy minut w dłuższym horyzoncie nie ma sensu, ze względu na różnice pomiędzy harmonogramem, a jego realizacją, które powstaną dla najbardziej oddalonych w czasie składników harmonogramu.

Widzimy więc, że większość firm produkcyjnych (kryterium będą tu: złożoność marszrut produkcyjnych, charakterystyki zleceń, potrzeba częstego przeplanowania), wymaga wdrożenia procesu Szczegółowego Harmonogramowania Produkcji i wyposażenia go w dedykowane narzędzia informatyczne.